‘Het antwoord komt heel zachtjes’

Een stille maandagmorgen op begraafplaats de Nieuwe Ooster. Casper (61) zit op een bankje in de zon bij het graf van zijn ouders.

‘Mijn vader was al ruim zeven jaar dood toen ik hem weer ‘zag’. Ik moest een zeer pijnlijke operatie ondergaan en ik voelde hem, hij was er. Die ervaring heeft mijn leven veranderd.’

‘Mijn vader was mijn beste vriend. Mijn rots in de branding. We knapten samen oude auto's op en zagen elkaar daardoor meerdere keren per week. Hij was extreem handig. Van de ene op de andere dag was hij dood toen zijn aorta scheurde. Ik was vijfendertig met jonge kinderen thuis. Mannen huilen niet, dacht ik altijd. Na zijn dood bleek dat ze dat wel doen.’

‘Toen hij net op deze begraafplaats lag, was ik hier iedere week. Hele gesprekken voerde ik met hem. Zijn antwoorden waren wat zachtjes, zullen we maar zeggen. Tot ik in 2007 een ernstig motorongeluk kreeg. Mijn ruggenwervel was op vijf plekken gebroken, ik had interne bloedingen; het was kantje boord.’

Op de operatietafel kwam mijn vader me te hulp. We wandelden. Hij zei dat het goed met ‘m ging.  Op een plek in de Ardennen, waar ik vroeger met hem geweest ben, zat ik op de top van een heuvel en keek om me heen. In de lucht stond een woord geschreven: tevredenheid.’

Vóór mijn operatie was ik erg statusgericht. Een snelle jongen. Alles moest glimmend zijn en mijn auto was maximaal drie jaar oud. Ik werkte hard en verdiende goed, maar ik was niet tevreden. Het moest altijd meer en beter. Maar het zijn de kleine dingen die het leven zo fijn maken. Zie je die boom daar? Voorheen zou ik daar voorbij gereden zijn in mijn dure auto. Nu zie ik die boom. Ik geniet ervan.

‘Ik ben dol op mijn vrouw en op mijn kinderen. Ik heb veel om tevreden mee te zijn. Dat liet mijn vader me zien, toen ik in de kreukels op de operatietafel lag. Daar denk ik aan als ik hier zit.’

‘Ik blijf tegen hem praten. Als ik aan het klussen ben en ik kom er niet uit, vraag ik in mijn hoofd aan mijn vader ‘joh, hoe zou jij dit aanpakken?’ En dan luister ik.’